Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”

Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”

Πηγή: Poetics@ GR

Άψυχη ψυχή της Αλεξάνδρα Στελλάκη
Άψυχη ψυχή της Αλεξάνδρα Στελλάκη

Στα κτητικά μεσάνυχτα μπρος τα σεντόνια
που στην τσαλάκα βουτηγμένα κείτονται
είμαι μισός
και στο ποτήρι του καφέ που πνίγεται σε άτυχα υπολείμματα
το λίγο ακόμα γέμισμα μου ψάχνω

Τρύπες δικές σου και δικές μου αναπαράσταση πια δε ζητούν
ζυγώνουν η μια πλάι στην άλλη
σε κάποιο ράφι που
σε περίμενε έρμαιο και κείνο

Αγκομαχώ σε δρόμο κατρακύλας
με χέρια που ψάχνονται
μήπως και κρατούν ακόμη άθελα τους
λίγη πεταμένη υπεκφυγή

Αρχαίο το πάθος
της ανάστασης που άφησες
και αν δεν έχεις φίλη την επιστροφή
εχθρό μου δεν σε κάνω

via Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”.

Advertisements
Bibliotheque  [Επί τόπου] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη
[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη
[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη

via bibliotheque » [Επί τόπου] της Αλεξάνδρας Στελλάκη.

 
Σε κάποιο βρώμικο από γόπες πεζοδρόμιο
μαζεμένο κουβάρι
σαν να ήταν στην κοιλιά της μάνας του
άνδρας γυμνός.
 Θαρρούσες πως είχαμε πόλεμο
Ή πως του δώσανε μάτσο κόκκινα ρούχα
να φορέσει
άνδρας τρεμάμενος.
 Το κεφάλι του σωρός
Ανακατεμένες τρίχες
Γινότανε μάζα πυκνή με τις φωνές του πλήθους
άνδρας δυστυχισμένος.
 Άδειο στομάχι να του δίνει γροθιές
και αέρας μαύρου ίσκιου
να τον διπλώνει στο κρύο
άνδρας νεκρός.
Και καθώς γύρευε γαλήνης τόπο
δεν σκέφτηκε ούτε μια φορά
τον βρόντο που άφηναν ,
όταν τον προσπερνούσανε τα μυαλωμένα όντα.
 Κόσμος φρικτός
Κόσμος υπνωτισμένος
Κόσμος του εγώ
Κόσμος ανύπαρκτος.
 artworks : Wendelin Wohlgemuth