Bibliotheque  [Επί τόπου] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη
[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη
[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη

via bibliotheque » [Επί τόπου] της Αλεξάνδρας Στελλάκη.

 
Σε κάποιο βρώμικο από γόπες πεζοδρόμιο
μαζεμένο κουβάρι
σαν να ήταν στην κοιλιά της μάνας του
άνδρας γυμνός.
 Θαρρούσες πως είχαμε πόλεμο
Ή πως του δώσανε μάτσο κόκκινα ρούχα
να φορέσει
άνδρας τρεμάμενος.
 Το κεφάλι του σωρός
Ανακατεμένες τρίχες
Γινότανε μάζα πυκνή με τις φωνές του πλήθους
άνδρας δυστυχισμένος.
 Άδειο στομάχι να του δίνει γροθιές
και αέρας μαύρου ίσκιου
να τον διπλώνει στο κρύο
άνδρας νεκρός.
Και καθώς γύρευε γαλήνης τόπο
δεν σκέφτηκε ούτε μια φορά
τον βρόντο που άφηναν ,
όταν τον προσπερνούσανε τα μυαλωμένα όντα.
 Κόσμος φρικτός
Κόσμος υπνωτισμένος
Κόσμος του εγώ
Κόσμος ανύπαρκτος.
 artworks : Wendelin Wohlgemuth
Advertisements

SHORT STORY

SHORT STORY

iDOCERS | Ανασαλέματα χαριστικά | Αλεξάνδρα Στελλάκη

iDOCERS Ανασαλέματα χαριστικά by ALEXANDRA STELLAKI
iDOCERS Ανασαλέματα χαριστικά by ALEXANDRA STELLAKI

Source: POETRY

Εγώ δεν συμφωνώ καθόλου με το χτύπημα στην πλάτη. Εκείνο το δείγμα συμπόνιας που έχει καθιερωθεί. Δεν ξέρω πόσο καιρό πριν. Δεν μου είχε δοθεί ακόμη μερίδιο στη ζωή. Σίγουρα.

Τα τελευταία χρόνια είναι μία κίνηση που έχει γίνει συνήθεια. Ή μάλλον δεν θα το είχα παρατηρήσει. Ξεχνάμε καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι επαναπαυόμενοι σε λαϊκές σοφίες που το επιβεβαιώνουν. «Όποιος μυαλό δεν έχει, έχει πόδια για να τρέχει». Είναι σχεδόν παράδοξο, πως λησμονούμε ακόμη και τις πράξεις μας  μέσα στην καθημερινή ρουτίνα.

Για αυτό λοιπόν ,όταν ακούμε ένα θλιβερό γεγονός  ή κατάσταση που έχει συνταράξει άτομα του κοινωνικού μας περίγυρου, χτυπάμε τάχα συμπονετικά τους άλλους στην ωμοπλάτη, νομίζοντας πως ικανοποιήσαμε το χρέος μας απέναντι τους. Εγώ θα προτιμούσα να το θέσω ως μορφή αδιαφορίας. Έξυπνο, πάντως. Λογικό, όντας ανθρώπου δημιουργία.

Άλλες φορές πάλι το σκίρτημα αυτό λειτουργεί ως μορφή επιδοκιμασίας. Είδος πραγματικής χαράς; Ενθάρρυνσης; Μάλλον όχι.

Ακόμη και σαν μορφή χαιρετισμού ο λαός μας σφιχταγκαλιάζεται χτυπώντας τα άνω άκρα του. Άραγε τόσο αγαπημένοι είμαστε μεταξύ μας; Έχετε δίκιο, για αυτό φτάσαμε να κλαίμε τη χώρα μας όσο περνάει ο καιρός και πιο πολύ.

Ορθό ή όχι, πιο αληθινή βρίσκω την φράση: «Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τα προβλήματα σου, έχω τα δικά μου» ή απλώς «Δεν ενδιαφέρομαι». Γιατί να μεγαλώνουμε το είναι μας μέσα σε ψεύτικες σχέσεις ;

Κι αν όντως ενδιαφερόμαστε για τους άλλους, ας τους δώσουμε χώρο, αφού πρώτα δώσουμε λίγο στον εαυτό μας. Πιο μεγάλη ανακούφιση ή χαρά αντίστοιχα θα νιώσει ο διπλανός μας σε μία απογευματινή βόλτα ή σε μια συζήτηση πλάι σε σαββατιάτικο καφέ και κουλουράκια. Ξέχασα, αυτά σπανίζουν πια. Αφήστε επιτέλους αυτά τα «Φίλε μου, αδερφέ μου, συγγενή μου, είμαι εδώ». Αν ξέρετε πως δεν θα είστε.

Οι χειρονομίες δεν βοηθούν. Οι χειρονομίες τέτοιου είδους είναι φορείς ψευδαισθήσεων για πομπούς και δέκτες.

Δημοσιεύτηκε στο iDOCKERS

[Πηγή: www.doctv.gr]