SHORT STORY

The Man of Dawn

Source: SHORT STORY

When I was a little boy, I used to spend hours watching the sunrise. Always quietly. That was my secret childish hobby.

You made me remember this old habit. Every night I stare at you till I fall asleep. You are standing by my side and you own half of our bed and a bit more.

Feeling that I am still a teenager, my cheeks blush when it comes to tell you how much I need you in my life.

Well, maybe you are my kind of sunset. You make me feel calm and safe. Something of what people call home.

via 101 Words

— Alexandra Stellaki

Advertisements

Grace | 120 Λεξεις

Grace | 120 Λεξεις
Grace by Alexandra Stellaki
Grace by Alexandra Stellaki

via Grace | 120 Λεξεις.

Η κυρία Γκρέις είχε μαύρα μεγάλα μάτια. Μέσα από αυτά παρατηρούσε όλα όσα συνέβαιναν στη γειτονιά. Σύχναζε στο καφενείο στη γωνία του σπιτιού μας. Έβλεπε αδιάφορα τους  ηλικιωμένους άντρες που παίζανε χαρτιά και έπιναν οινοπνευματώδη. Το άμοιρο θηλυκό δεν ήξερε από αυτά. Άλλοτε πάλι κρατούσε συντροφιά στη μοδίστρα της από πάνω γωνίας. Περπατούσε ανάμεσα στα υφάσματα και τις κλωστές του μαγαζιού. Τα παρατηρούσε σαν να ήταν διατεθειμένη να αγοράσει. Τα παιδιά την αγαπούσαν ιδιαίτερα, παρόλο που δεν είχε καραμέλες να τους προσφέρει. Όταν  παίζανε στην πλατεία την λογάριαζαν για κοινό τους. Η κυρία Γκρέις ήταν μια πραγματική κυρία. Ποτέ δεν γάβγιζε. Ούτε τις γάτες κυνηγούσε. Μιας και η κυρία Γκρέις ήταν σκυλί και μάλιστα το πιο αξιολάτρευτο σκυλί της πόλης.

Αλεξάνδρα Στελλάκη

SHORT STORY

SHORT STORY

iDOCERS | Ανασαλέματα χαριστικά | Αλεξάνδρα Στελλάκη

iDOCERS Ανασαλέματα χαριστικά by ALEXANDRA STELLAKI
iDOCERS Ανασαλέματα χαριστικά by ALEXANDRA STELLAKI

Source: POETRY

Εγώ δεν συμφωνώ καθόλου με το χτύπημα στην πλάτη. Εκείνο το δείγμα συμπόνιας που έχει καθιερωθεί. Δεν ξέρω πόσο καιρό πριν. Δεν μου είχε δοθεί ακόμη μερίδιο στη ζωή. Σίγουρα.

Τα τελευταία χρόνια είναι μία κίνηση που έχει γίνει συνήθεια. Ή μάλλον δεν θα το είχα παρατηρήσει. Ξεχνάμε καμιά φορά εμείς οι άνθρωποι επαναπαυόμενοι σε λαϊκές σοφίες που το επιβεβαιώνουν. «Όποιος μυαλό δεν έχει, έχει πόδια για να τρέχει». Είναι σχεδόν παράδοξο, πως λησμονούμε ακόμη και τις πράξεις μας  μέσα στην καθημερινή ρουτίνα.

Για αυτό λοιπόν ,όταν ακούμε ένα θλιβερό γεγονός  ή κατάσταση που έχει συνταράξει άτομα του κοινωνικού μας περίγυρου, χτυπάμε τάχα συμπονετικά τους άλλους στην ωμοπλάτη, νομίζοντας πως ικανοποιήσαμε το χρέος μας απέναντι τους. Εγώ θα προτιμούσα να το θέσω ως μορφή αδιαφορίας. Έξυπνο, πάντως. Λογικό, όντας ανθρώπου δημιουργία.

Άλλες φορές πάλι το σκίρτημα αυτό λειτουργεί ως μορφή επιδοκιμασίας. Είδος πραγματικής χαράς; Ενθάρρυνσης; Μάλλον όχι.

Ακόμη και σαν μορφή χαιρετισμού ο λαός μας σφιχταγκαλιάζεται χτυπώντας τα άνω άκρα του. Άραγε τόσο αγαπημένοι είμαστε μεταξύ μας; Έχετε δίκιο, για αυτό φτάσαμε να κλαίμε τη χώρα μας όσο περνάει ο καιρός και πιο πολύ.

Ορθό ή όχι, πιο αληθινή βρίσκω την φράση: «Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ με τα προβλήματα σου, έχω τα δικά μου» ή απλώς «Δεν ενδιαφέρομαι». Γιατί να μεγαλώνουμε το είναι μας μέσα σε ψεύτικες σχέσεις ;

Κι αν όντως ενδιαφερόμαστε για τους άλλους, ας τους δώσουμε χώρο, αφού πρώτα δώσουμε λίγο στον εαυτό μας. Πιο μεγάλη ανακούφιση ή χαρά αντίστοιχα θα νιώσει ο διπλανός μας σε μία απογευματινή βόλτα ή σε μια συζήτηση πλάι σε σαββατιάτικο καφέ και κουλουράκια. Ξέχασα, αυτά σπανίζουν πια. Αφήστε επιτέλους αυτά τα «Φίλε μου, αδερφέ μου, συγγενή μου, είμαι εδώ». Αν ξέρετε πως δεν θα είστε.

Οι χειρονομίες δεν βοηθούν. Οι χειρονομίες τέτοιου είδους είναι φορείς ψευδαισθήσεων για πομπούς και δέκτες.

Δημοσιεύτηκε στο iDOCKERS

[Πηγή: www.doctv.gr]