SHORT STORY

The Man of Dawn

Source: SHORT STORY

When I was a little boy, I used to spend hours watching the sunrise. Always quietly. That was my secret childish hobby.

You made me remember this old habit. Every night I stare at you till I fall asleep. You are standing by my side and you own half of our bed and a bit more.

Feeling that I am still a teenager, my cheeks blush when it comes to tell you how much I need you in my life.

Well, maybe you are my kind of sunset. You make me feel calm and safe. Something of what people call home.

via 101 Words

— Alexandra Stellaki

Advertisements

Grace | 120 Λεξεις

Grace | 120 Λεξεις
Grace by Alexandra Stellaki
Grace by Alexandra Stellaki

via Grace | 120 Λεξεις.

Η κυρία Γκρέις είχε μαύρα μεγάλα μάτια. Μέσα από αυτά παρατηρούσε όλα όσα συνέβαιναν στη γειτονιά. Σύχναζε στο καφενείο στη γωνία του σπιτιού μας. Έβλεπε αδιάφορα τους  ηλικιωμένους άντρες που παίζανε χαρτιά και έπιναν οινοπνευματώδη. Το άμοιρο θηλυκό δεν ήξερε από αυτά. Άλλοτε πάλι κρατούσε συντροφιά στη μοδίστρα της από πάνω γωνίας. Περπατούσε ανάμεσα στα υφάσματα και τις κλωστές του μαγαζιού. Τα παρατηρούσε σαν να ήταν διατεθειμένη να αγοράσει. Τα παιδιά την αγαπούσαν ιδιαίτερα, παρόλο που δεν είχε καραμέλες να τους προσφέρει. Όταν  παίζανε στην πλατεία την λογάριαζαν για κοινό τους. Η κυρία Γκρέις ήταν μια πραγματική κυρία. Ποτέ δεν γάβγιζε. Ούτε τις γάτες κυνηγούσε. Μιας και η κυρία Γκρέις ήταν σκυλί και μάλιστα το πιο αξιολάτρευτο σκυλί της πόλης.

Αλεξάνδρα Στελλάκη

Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”

Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”

Πηγή: Poetics@ GR

Άψυχη ψυχή της Αλεξάνδρα Στελλάκη
Άψυχη ψυχή της Αλεξάνδρα Στελλάκη

Στα κτητικά μεσάνυχτα μπρος τα σεντόνια
που στην τσαλάκα βουτηγμένα κείτονται
είμαι μισός
και στο ποτήρι του καφέ που πνίγεται σε άτυχα υπολείμματα
το λίγο ακόμα γέμισμα μου ψάχνω

Τρύπες δικές σου και δικές μου αναπαράσταση πια δε ζητούν
ζυγώνουν η μια πλάι στην άλλη
σε κάποιο ράφι που
σε περίμενε έρμαιο και κείνο

Αγκομαχώ σε δρόμο κατρακύλας
με χέρια που ψάχνονται
μήπως και κρατούν ακόμη άθελα τους
λίγη πεταμένη υπεκφυγή

Αρχαίο το πάθος
της ανάστασης που άφησες
και αν δεν έχεις φίλη την επιστροφή
εχθρό μου δεν σε κάνω

via Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”.

Bibliotheque  [Επί τόπου] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη
[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη
[Επί Τόπου] Της Αλεξάνδρας Στελλάκη

via bibliotheque » [Επί τόπου] της Αλεξάνδρας Στελλάκη.

 
Σε κάποιο βρώμικο από γόπες πεζοδρόμιο
μαζεμένο κουβάρι
σαν να ήταν στην κοιλιά της μάνας του
άνδρας γυμνός.
 Θαρρούσες πως είχαμε πόλεμο
Ή πως του δώσανε μάτσο κόκκινα ρούχα
να φορέσει
άνδρας τρεμάμενος.
 Το κεφάλι του σωρός
Ανακατεμένες τρίχες
Γινότανε μάζα πυκνή με τις φωνές του πλήθους
άνδρας δυστυχισμένος.
 Άδειο στομάχι να του δίνει γροθιές
και αέρας μαύρου ίσκιου
να τον διπλώνει στο κρύο
άνδρας νεκρός.
Και καθώς γύρευε γαλήνης τόπο
δεν σκέφτηκε ούτε μια φορά
τον βρόντο που άφηναν ,
όταν τον προσπερνούσανε τα μυαλωμένα όντα.
 Κόσμος φρικτός
Κόσμος υπνωτισμένος
Κόσμος του εγώ
Κόσμος ανύπαρκτος.
 artworks : Wendelin Wohlgemuth