[Μηδένα προ του τέλους μακάριζε] της Αλεξάνδρας Στελλάκη

Ποιά είναι τελικά αυτή η «υγεία»;
Αυτή που ψάχνει ο ασθενικός κοσμάκης
στα νοσοκομεία;
Τι είδους φάρμακο χρειάζεται για να επέλθει;
Είναι άραγε το χάπι της αγάπης ικανό
για να την έχεις;

Τα τάματα στην Παναγιά που ξέρει
απ’ του Χριστού τα πάθη;
Θα σου προσφέρουν γιατρειά
ή θα’ σαι στο κρεβάτι;

Για αυτή την ευρωστία μου ρωτώ απορημένος.
Δεν είμαι αδιάκριτος, μονάχα ντροπιασμένος.
Αλλά είναι βλέπεις και πολλοί αυτοί που ξεψυχάνε.
Και εκείνοι που παιδεύονται
μα δεν το μαρτυράνε.

Ψάχνω εκείνο τον γιατρό
που δεν κρατά τεφτέρι.
Στοίβες δεν φτιάχνει με λεφτά
στου αρρώστου το καρτέρι.
Ψάχνω ουσία που μπορεί μικρόβια να σκοτώσει.
και κάθε είδους στεναγμό να τον ισοπεδώσει.

Φοβάμαι θα ’ρθει η ώρα μου
χαμπάρι δεν θα πάρω.
Και ας έχω την ελπίδα μου
μήπως την σκαπουλάρω.

– See more at: http://mag.mavroprovato.org/article/1020#sthash.raAAxP6T.dpuf

1munch_575x563
The Sick Child 1907 Edvard Munch 1863-1944 Presented by Thomas Olsen 1939 http://www.tate.org.uk/art/work/N05035
Advertisements

Ο αναγνώστης

1379589_574467905923618_179592051_n

Ερειπωμένες οι σελίδες σου,
εκείνες που ρουφούσες
με τα μάτια και κατάπινες
τσιγάρα από μαύρα γράμματα

Διάλογος με τις προτάσεις σου
στα άτυχα κείμενα
ανύπαρκτης υπομονής
αναγνωστών

Γελούσε ο κόσμος
οι νέοι σε λέγανε τρελό
γι’ αυτό τις σημειώσεις σου
τις κάψανε

Μονάχα η μάνα σου
και η αδερφή
μαύρο εξώφυλλο
σού βάλανε για τάφο

Αξύριστο και άπλυτο
σε αφήσανε
εις μνήμη μιας γνώσης
νικημένης

 

“Ενδοοικογενειακή βεντέτα”

Μόλις πραγματοποιήθηκε η ανάρτηση της μικρής μου ιστορίας με τίτλο “Ενδοοικογενειακή βεντέτα” 🙂 Ευχαριστίες στον ιστότοπο 120 λεξεις

http://120lekseis.com/2016/02/12/%CE%B5%CE%BD%CE%B4%CE%BF%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B7-%CE%B2%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%84%CE%B1/

SHORT STORY

The Man of Dawn

Source: SHORT STORY

When I was a little boy, I used to spend hours watching the sunrise. Always quietly. That was my secret childish hobby.

You made me remember this old habit. Every night I stare at you till I fall asleep. You are standing by my side and you own half of our bed and a bit more.

Feeling that I am still a teenager, my cheeks blush when it comes to tell you how much I need you in my life.

Well, maybe you are my kind of sunset. You make me feel calm and safe. Something of what people call home.

via 101 Words

— Alexandra Stellaki

Grace | 120 Λεξεις

Grace | 120 Λεξεις
Grace by Alexandra Stellaki
Grace by Alexandra Stellaki

via Grace | 120 Λεξεις.

Η κυρία Γκρέις είχε μαύρα μεγάλα μάτια. Μέσα από αυτά παρατηρούσε όλα όσα συνέβαιναν στη γειτονιά. Σύχναζε στο καφενείο στη γωνία του σπιτιού μας. Έβλεπε αδιάφορα τους  ηλικιωμένους άντρες που παίζανε χαρτιά και έπιναν οινοπνευματώδη. Το άμοιρο θηλυκό δεν ήξερε από αυτά. Άλλοτε πάλι κρατούσε συντροφιά στη μοδίστρα της από πάνω γωνίας. Περπατούσε ανάμεσα στα υφάσματα και τις κλωστές του μαγαζιού. Τα παρατηρούσε σαν να ήταν διατεθειμένη να αγοράσει. Τα παιδιά την αγαπούσαν ιδιαίτερα, παρόλο που δεν είχε καραμέλες να τους προσφέρει. Όταν  παίζανε στην πλατεία την λογάριαζαν για κοινό τους. Η κυρία Γκρέις ήταν μια πραγματική κυρία. Ποτέ δεν γάβγιζε. Ούτε τις γάτες κυνηγούσε. Μιας και η κυρία Γκρέις ήταν σκυλί και μάλιστα το πιο αξιολάτρευτο σκυλί της πόλης.

Αλεξάνδρα Στελλάκη

Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”

Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”

Πηγή: Poetics@ GR

Άψυχη ψυχή της Αλεξάνδρα Στελλάκη
Άψυχη ψυχή της Αλεξάνδρα Στελλάκη

Στα κτητικά μεσάνυχτα μπρος τα σεντόνια
που στην τσαλάκα βουτηγμένα κείτονται
είμαι μισός
και στο ποτήρι του καφέ που πνίγεται σε άτυχα υπολείμματα
το λίγο ακόμα γέμισμα μου ψάχνω

Τρύπες δικές σου και δικές μου αναπαράσταση πια δε ζητούν
ζυγώνουν η μια πλάι στην άλλη
σε κάποιο ράφι που
σε περίμενε έρμαιο και κείνο

Αγκομαχώ σε δρόμο κατρακύλας
με χέρια που ψάχνονται
μήπως και κρατούν ακόμη άθελα τους
λίγη πεταμένη υπεκφυγή

Αρχαίο το πάθος
της ανάστασης που άφησες
και αν δεν έχεις φίλη την επιστροφή
εχθρό μου δεν σε κάνω

via Αλεξάνδρα Στελλάκη: “Άψυχη ψυχή”.